Lava Loft Dispatch

Er zijn plekken waar sommige mensen beter weg kunnen blijven. De Dolomieten zijn niet makkelijk, maar ze laten je wel toe als je de juiste gear hebt.

Lava Loft leidde ons als een verfrommelde kaart: we keken omhoog en zagen dat 'berg' een klein woord was, maar dat dit monster met zijn open mond iets heel anders was. Toen sloeg de kou toe.

De vrieskou sneed meerdere keren in onze gezichten, maar Lava Loft bood weerstand en hield ons bovenlichaam en armen warm en in topconditie voor de trail.

Paden kronkelden tussen en over rotsen zo groot als gevallen reuzen. We bewogen ons voort met de wind die ons opduwde, tandenknarsend, knieën hoog tegen de stroom in. We werden nat van het zweet dat we niet voelden, omdat het van onze huid afgleed voordat het kon neerdalen. Door het dons vermengd met goudvlokjes, kon de damp naar buiten afdrijven als een diepe, welverdiende uitademing. Alleen het zout was merkbaar, als spookachtige sporen van onze inspanning.

De mist trok weg en maakte plaats voor de zon. Slechts 280 gram in onze tassen, zakken, zelfs onder een hoed. Vergeten.

Later, bij onze tent, keken we terug en beseften we: alles wat ons van het noodlot had gescheiden, was deze dunne, poreuze laag onoverwinnelijk dons.