Veldverslag: de Dolomieten

Archiveren onder: gedeeltelijk zuurstoftekort en iets te veel enthousiasme.

De Dolomieten doemden op uit de mist: grillig, bleek en volledig ongemoeid met de sterfelijke onzin van ons mensen. Een handvol trailrunners, hyper en onbevreesd. De missie: terugkeren naar de bakermat van de Dolomiti collectie en op zoek naar de grenzen van de Ultrafly en de Lava Loft. En misschien ook die van de realiteit.

Tegen de tijd dat de zon de toppen bereikte, waren we al half verwilderd. De lucht was te schoon, niet te vertrouwen. We sprintten langs dennenbomen en rotsblokken, onze schoenen namen de grond in zich op alsof die ons iets verschuldigd was. We zagen het verschil niet meer tussen vuil en lucht: we vlogen.

We raasden door bossen en langs bergkammen als wilde dieren op weg naar een bestemming. Iemand opperde dat we een pauze moesten houden, niemand luisterde. Een van ons sprong over een kloof en landde zo zacht dat we ons afvroegen of de zwaartekracht nog wel klopte. De rest volgde, half onder de indruk, half in waanzin. De inzichten die we verzamelden stonden bol van het zweet, gelach, hoogteziekte en een paar wankele bekentenissen. De conclusies waren duidelijk: de gear deed zijn werk.