Tot 30% korting. De seizoenssale is begonnen. Shop
The Original Wild One
Het is net na middernacht hoog in het Sierra Nevada-gebergte. De lucht is warm, de canyonwanden houden de warmte van de dag vast. De trail boven Auburn in Californië, is stil, op het ritme van hoeven en het zachte tikken van hardloopschoenen na. Een paard en ruiter banen zich een weg door een vaag pad, waarbij stofwolken opwaaien. Een hardloper, Andy Gonzales, volgt hun vage silhouet. Geen zaklamp, geen markeringen: hij volgt alleen zijn instinct op deze trail, in een wedstrijd naar een onvoorstelbare bestemming.
The Original Wild One
Het is net na middernacht hoog in het Sierra Nevada-gebergte. De lucht is warm, de canyonwanden houden de warmte van de dag vast. De trail boven Auburn in Californië, is stil, op het ritme van hoeven en het zachte tikken van hardloopschoenen na. Een paard en ruiter banen zich een weg door een vaag pad, waarbij stofwolken opwaaien. Een hardloper, Andy Gonzales, volgt hun vage silhouet. Geen zaklamp, geen markeringen: hij volgt alleen zijn instinct op deze trail, in een wedstrijd naar een onvoorstelbare bestemming.
De wedstrijd zelf was een experiment. Een handjevol trailrunners met een obsessie voor uithoudingsvermogen dachten: als paarden het ruige terrein aankunnen, kunnen hardlopers dat toch ook? Er was geen duidelijke planning, geen draaiboek voor tempo of eten, en weinig infrastructuur die specifiek voor hardlopers was ontworpen. Die onzekerheid bepaalde de ervaring net zozeer als het terrein zelf. Andy begon aan American Canyon gekleed in niet meer dan een losvallend flanellen overhemd, een slecht passende singlet, de uitgeknipte binnenvoering van hardloopshorts en de Nike Waffle Trainers aan zijn voeten. Die nacht zorgden deze hardloopschoenen ervoor dat hij in beweging bleef, op een trail die eigenlijk voor paarden bedoeld was.
De wedstrijd zelf was een experiment. Een handjevol trailrunners met een obsessie voor uithoudingsvermogen dachten: als paarden het ruige terrein aankunnen, kunnen hardlopers dat toch ook? Er was geen duidelijke planning, geen draaiboek voor tempo of eten, en weinig infrastructuur die specifiek voor hardlopers was ontworpen. Die onzekerheid bepaalde de ervaring net zozeer als het terrein zelf. Andy begon aan American Canyon gekleed in niet meer dan een losvallend flanellen overhemd, een slecht passende singlet, de uitgeknipte binnenvoering van hardloopshorts en de Nike Waffle Trainers aan zijn voeten. Die nacht zorgden deze hardloopschoenen ervoor dat hij in beweging bleef, op een trail die eigenlijk voor paarden bedoeld was.
"Eerlijk gezegd wist niemand van ons wat we aan het doen waren", zegt Andy over deze ervaring.
Maar daar stond hij dan: hij creëerde een sport die nog geen naam had, op schoenen die gemaakt waren voor een verharde weg. De Nike Waffle Trainers waren precies wat hij nodig had. Ze boden grip op de trails, waren bestand tegen de hitte en bewezen, net als Andy, dat trails bedoeld zijn om op te hardlopen.
Op papier was Andy Gonzales geen hardloper: 22 jaar oud, een jongen uit Colfax in Californië, zonder hardloopervaring en zonder ervaring met zo'n afstand. Maar zijn pad naar de startlijn had zich al stilletjes gevormd. Wat begon als simpelweg tijdsbesteding voor Andy tijdens zijn tijd bij de Amerikaanse marine in Italië, groeide uit tot een streven naar verbetering, en vervolgens naar grootsheid. Tegen de tijd dat hij terugkeerde naar de Sierra Nevada, liep hij hard, gewoon om te zien hoe ver hij kon gaan.
Een van zijn testterreinen was Stevens Trail, aan de rand van zijn geboortestad. De training was simpel maar slopend: 6 kilometer ruig terrein naar de North Fork van de American River, soms met een zwemtocht naar de overkant, en daarna een steile klim over de South Bank Trail richting Iowa Hill. De meeste hardlopers verdeelden de tocht in etappes of wachtten op de koelere uren van de dag. Andy besloot zich van de hitte niets aan te trekken. Hij had ook nooit water bij zich. Hij pauzeerde nauwelijks bij de rivier. Na verloop van tijd heeft de canyon hem gevormd.
Een toevallige ontmoeting met een hardloper tijdens een training bracht Andy ertoe om de volgende dag mee te doen aan een wedstrijd: een uitputtende tocht van 160 kilometer door ruig terrein, met meer dan 5100 meter beklimmingen en 6700 meter afdalingen. Een meedogenloze cyclus die de benen in beide richtingen op de proef stelt.
Het eerste jaar trok maar een kleine groep deelnemers: zestien hardlopers schreven zich in, met een uitvalpercentage zo hoog dat het bijna een waarschuwing leek. Het was extreem heet: de gemeten temperatuur was 42 graden Celsius, maar in die zonovergoten canyons voelde het aan als 48 graden. De trailrun werd tegelijkertijd gehouden als de paardenrace, en de hardlopers moesten veel van wat ze nodig hadden zelf meenemen. Andy herinnerde zich momenten die achteraf gezien surrealistisch klinken: ploeteren door modderig water naast een groots paard en toekijken hoe de omgeving de atleten dwong om puur op instinct te lopen.
Na ruim 80 kilometer waren dertien van de zestien deelnemers uitgevallen. Van de drie die overbleven finishte er slechts één binnen 24 uur. Dat was Andy Gonzales met een tijd van 22 uur en 57 minuten.
De Nike Waffle Trainers die hij droeg tijdens die wedstrijd in 1977 waren niet ontworpen voor een 160 kilometer lange run door de bergen – toch bleken ze niet alleen erg geschikt, maar ook uniek in hun soort. Toen de grip van Bowermans baanbrekende buitenzool met wafelpatroon zijn intrede deed, zorgde deze voor een soepele overgang van asfalt naar trails, iets wat met eerdere dempingssystemen niet mogelijk was. De schoen was enorm efficiënt door Bowermans onophoudelijke streven naar een licht gewicht met optimale grip. Het hielp Andy om alles te overwinnen wat de trail hem die gedenkwaardige dag voor de voeten wierp.
Een jaar later werd de trail van 160 kilometer losgekoppeld van de paardenrace en vervroegd naar juni. De wedstrijd, die nog steeds wordt gehouden, is een hoogtepunt in de ultramarathonwereld. Het aantal deelnemers groeide tot 63, waaronder vijf vrouwen, en de verzorgingsposten werden uitgebreid. Wat begon als een experiment begon steeds meer op een officieel evenement te lijken.
Andy keerde terug naar de startlijn en won opnieuw: dit keer in 18 uur en 50 minuten, vele uren sneller dan zijn oorspronkelijke tijd. Shannon Yewell Weil – de ruiter die hij in '77 door stof en duisternis had gevolgd en medeoprichter van de duurloop – zag de avond voor de start dat het wafelprofiel van zijn trouwe hardloopschoenen bijna volledig was versleten. Ze bood hem haar eigen paar Nike Waffle Trainers aan. Hij begon in dat paar aan de trail, en won.
Andy's eerste overwinning kon je onwaarschijnlijk noemen. De tweede overwinning nam alle twijfel weg. De schoenen hadden het overleefd. Shannon legt uit dat het niet zomaar afgetrapte oude schoenen zijn, maar "ze vertegenwoordigen een ongelooflijke ervaring, een band", die een levenslange vriendschap tussen de twee atleten smeedde en deel ging uitmaken van de trailgeschiedenis. Een connectie ontstaan in het donker, gevormd
Andy's verhaal laat zien dat buitengewoon bijzondere capaciteiten in de atleet zelf ontstaan. De kracht om door te zetten valt niet te meten. Er is geen betrouwbaar meetinstrument voor instinct. Er is geen eenduidige grafiek voor wilskracht. Het enige bewijs zie je op de finishlijn. Het is de atleet die de trail in het donker vindt, die besluit niet te stoppen in de hitte, die het tweede jaar sneller terugkeert dan voorheen.
Andy deed meer dan alleen de trail uitlopen. Hij was een van de eersten die onthulde wat de trail precies van je vraagt.
Een ontembare ambitie is wat de atleet naar de trail brengt. Innovatie helpt mee om tot die beslissing te komen – door erop in te spelen, het te ondersteunen en het herhaalbaar te maken.
Alle afbeeldingen met dank aan The Shannon Weil Collection en Western States Trail Foundation.