Her Koşula Hazır Ol: Atacama, Şili

İnsan, hayatında bir ACG giysiye, ayakkabıya ya da ekipmana sahip olunca bu kelimelerin, gerçek anlamlarının ötesinde bir sürü hikaye anlatmasını bekliyor. Peki bu kelimeler tek bir günde kaç kere anlamlarının hakkını vermek zorunda kalmıştır?

Şili'nin kuzeyi. Şubat 2026. Çölde şafak vakti. Bugün zorlu bir sınavdan geçtik. Bugün her şeyi aynı anda test etmeye soyunduk.

Güneş önümüzdeki vadiyi aydınlatıyordu. Keşif gezimizin başlangıç noktası, küçük Río Grande yerleşimiydi. İçinde bulunduğumuz durumda güneş, sıcaklık anlamına gelmiyordu. Dondurucu sabah ayazına karşı koymak için kat kat giyinmiştik. İlk adımlarımızı aya çıkan astronotlar gibi attık.

Yüksek rakımlı çölde ilerlerken işler değişmeye başladı. Uzaktaki heybetli volkanlar, deri değiştirmemizi izliyordu: Üzerimizdeki kat kat giysileri çantalara tıkıp cildimizi güneşe açtık. Keşfedilmeyi bekleyen kupkuru çöl önümüzde uzanıyordu. Biz de bu isteğe uyarak gevşek kum, kaya ve biraz da nemli arazide yürümeyi sürdürdük.

Birkaç kilometre sonra Antofagasta Bölgesi'nin dağları bize meydan okumaya başladı. Sıcaklık aniden dayanılmaz bir hal aldı, durmaksızın üzerimize yağan morötesi radyasyonun altında kavruluyorduk. Deniz seviyesinden 2800 metre yükseklikte, ciğerlerimiz bir nebze havaya muhtaç hale geldi.

Bu sert yürüyüş etabının ödülü, Piedra de la Coca yakınlarında deneyimlediğimiz olağanüstü kaya tırmanışı oldu. Burası Atacameño halkı için kutsal bir yer. Bize kervanları, And hayvanlarını ve ritüel sembollerini tasvir eden çok sayıda muhteşem kaya resmi eşlik etti.

Kısa bir kahve molası ve kendimizi Río Salado sularına attıktan sonra, son bir mücadele için Tuz Sıradağları'na doğru yola koyulduk. Rüzgar sanki moralimizin yükseldiğini anlamış gibiydi, hemen bize yeni bir mesele yolladı: Dağlarda bir aşağı bir yukarı mücadele ederken saatte 50 kilometre hızla esen acımasız bir kum fırtınası tarafından kırbaçlanıyorduk. Tam bir işkenceydi. Kükreyen rüzgar şapkalarımızı ve güneş gözlüklerimizi alıp fırlatıyordu. Çok eğleniyorduk.

Nihayeti günü bitirdik. Azmimizi büyük bir keyifle kanıtlamıştık. Güneş de memnun olmalıydı ki bize sırıtarak tuz düzlüklerinin ardında battı. Gülmekten kendimizi alamıyorduk. On beş saatlik bir etabın sonunda bir ömürlük anı ve bir dünya dolusu farklı koşul yaşamıştık. İyi uyuyacaktık.