Ellen küçükken yerinde duramazmış. Netbol oynamış, dans dersleri almış ve uzun atlama çalışmış. Hep hareket halindeymiş. Okulda en sevdiği ders beden eğitimiymiş.

Uzun bir süre boyunca uzun atlama sahasında toz içinde kaldığı günleri, zorlu ama bir o kadar eğlenceli dans provalarını muhasebecilik gibi daha geleneksel bir kariyer için bırakmak zorunda kalacağını düşünmüş. Ancak büyüdükçe okulu bitirdikten sonra da tutkusunu sürdürebileceği yöntemler aramaya başlamış. Ne olacaktı? Profesyonel bir sporcu mu? Hakem mi? Yoksa spor gazetecisi mi?

"Sen böylesin. Aklına koyduğun her şeyi yapabilirsin."

Bir gün netbol maçında Ellen'ın aklına harika bir fikir gelmiş. "Diğer kız çocukların sporu benim kadar sevmesine yardım edebilirim!" diye düşünmüş.

Ellen, birçok kız çocuğun spora uzak baktığını biliyordu. Oynamak için yeterince iyi olmadıklarını düşünüyorlardı. Ellen ise spor aracılığıyla kız çocuklara öz güven kazandırabileceğine inandı. Bir toplulukta netbol koçluğu yapmaya karar verdi.

Onlar maç yaparken Ellen kenardan kız çocuklara tezahürat yapardı.

Yetiştirdiği sporcular netbol kurallarını bir bir izlerken, sahada koşuştururken, topu yakaladıklarında tereddüt ederken ve bir sonraki sayıyı almak için maça odaklanırken "Çok iyi yakaladın! Güzel pas!" gibi sözler söylerdi.

Zamanla daha fazla kız çocuk, sporda Koç Ellen gibi iyi olabileceğini keşfetti. Ellen, bu büyük hedefinden şaşmak istemedi. Böylece kadın sporcuları destekleyen Sportstec vakfına katıldı. Ellen, şu anda kız çocukların gelişmesine yardımcı olan beden eğitimi programları hazırlamak için eğitimcilerle birlikte çalışıyor.

Rotasını kalbinin sesini dinleyerek çizdiği için her gün işiyle ve kendisiyle gurur duyuyor.