Veldverslag: ACG in Moab
De eenzame woestijnzon kroop over de horizon: de roodomrande pupil van een slaperige god die ontwaakt en neerkijkt op zijn favoriete creatie.
Addie Bracey en Caleb Olson: twee studieobjecten die zijn neergezet in de middle of nowhere in Utah. The Lab-medewerkers hadden ons hier naartoe gestuurd met de nieuwe ACG Zegama Trail. We hadden ook een shirt waar de wilde woestijnwind met plezier doorheen blies. Wij waren hier op zoek naar de waarheid in bont en blauwe benen en met een zwaar glycogeentekort. Onze hartslag en voetafzet werd teruggezonden naar een faciliteit ergens met airconditioning waar ze al onze bewegingen bestudeerden.
Veldverslag:
ACG in Moab
De eenzame woestijnzon kroop over de horizon: de roodomrande pupil van een slaperige god die ontwaakt en neerkijkt op zijn favoriete creatie.
Addie Bracey en Caleb Olson: twee studieobjecten die zijn neergezet in de middle of nowhere in Utah. The Lab-medewerkers hadden ons hier naartoe gestuurd met de nieuwe ACG Zegama Trail. We hadden ook een shirt waar de wilde woestijnwind met plezier doorheen blies. Wij waren hier op zoek naar de waarheid in bont en blauwe benen en met een zwaar glycogeentekort. Onze hartslag en voetafzet werd teruggezonden naar een faciliteit ergens met airconditioning waar ze al onze bewegingen bestudeerden.
De eeuwenoude rotspilaren om ons heen lonkten naar ons: buitenaardse paleizen waar achter elke kronkeling, kuil en doorgang iets onvoorstelbaars zou kunnen schuilen. We moesten en zouden deze geheimen ontdekken. Dat kon alleen door er op volle snelheid omheen en overheen te gaan, recht de woestenij in.
Tijd om te knallen.
De rubberen tanden beten zich vast in de harde rots onder ons, en hielden ons stabiel tijdens onze vlucht door de canyons. Rennen, klauteren, remmen, draaien. ZoomX foam gaf demping bij elke sprong en zorgde dat onze knieën niet wegzonken in de oersoep die deze rotsen in het begin van hun dagen hadden gezien.
Terwijl we eenzame hoogten beklommen en afdaalden langs diepe kuilen van gelaagd steen, woei frisse woestijnlucht door onze shirts en over onze huid. Zoals een motor bij een hoog toerental: hoe sneller, hoe koeler. Temperatuurstatus: normaal.
Al die tijd wisten we dat we niet alleen waren. We werden niet alleen bekeken door het Lab, dat ons volgde en elke beweging berekende, maar ook door een ander soort wezen dat zich ophield achter de gangen van zandsteen.
Terwijl we door de canyons denderden hielden we elke hoek, richel en holte in de gaten. We zagen geen tekenen van leven behalve die van onszelf: stralend, springend en ademend.
Terwijl we onze weg terug naar de auto baanden, voelde het alsof we vanuit de zee het land op kwamen. Miljoenen jaren aan evolutie waren in één moment voorbijgegaan. Toen we de kofferbak openden, werden we weer terug naar het jaar 2026 getransporteerd. Terug naar de moderne samenleving en naar ons gewone leven.
Het Lab had de data, wij onze herinneringen. We zijn misschien geen (echte) aliens tegen het lijf gelopen maar de rotsen hadden iets buitenaards. Iets ouds. Iets groters dan wij, groter dan hardlopen, groter dan de mensheid zelf. Wij waren te gast in zijn domein maar hebben het niet weten te bedwingen.
Niets kan dat.