Voor All Conditions: Atacama, Chili

Gedurende de tijd dat iemand een kledingstuk, schoen of gear van ACG heeft, is het te hopen dat deze woorden vele verhalen vertellen die verder gaan dan hun letterlijke betekenis. Maar hoe vaak hebben ze hun betekenis daadwerkelijk moeten waarmaken op één enkele dag?

Noord-Chili, februari 2026. De zon komt op in de woestijn. Vandaag was de dag dat we de uitdaging aangingen. Vandaag was de dag dat we alles tegelijk probeerden te testen.

De zon overspoelde de vallei voor ons, het kleine dorpje Río Grande, ons startpunt voor de expeditie. Licht betekende in dit geval geen warmte; we waren tot onze nek ingepakt om de ijzige ochtendkou te trotseren. Onze eerste stappen zetten we als astronauten op de maan.

Terwijl we door de hoge woestijn trokken, begon alles te veranderen. In de verte doemden dreigende vulkanen op en ze keken toe hoe we onze laagjes in onze tassen propten en onze huid blootstelden aan de zon. De droge woestijnbodem smeekte om verkend te worden, en dat deden we dan ook. Wandelend over los zand, rotsen en een stukje vochtig terrein.

Na een paar kilometer werden we geconfronteerd met de bergen van de regio Antofagasta. De hitte werd plotseling verstikkend en de uv-straling straalde onophoudelijk van bovenaf op ons. Op 2800 meter boven zeeniveau kregen onze motoren nauwelijks lucht.

Dit zware gedeelte van de trektocht werd beloond met ongelooflijke rotsklimmogelijkheden in de buurt van de Piedra de la Coca. De Atacameño beschouwen deze plek als heilig, en we werden omringd door talloze spectaculaire rotstekeningen die scènes van karavanen, Andesdieren en rituele symbolen illustreerden.

Een korte pauze voor koffie en een duik in de Río Salado verfriste ons, waarna we verder trokken naar het Zoutgebergte voor een laatste uitdaging. Alsof de wind onze vernieuwde moed aanvoelde, gooide hij al snel iets nieuws over ons heen: een brute zandstorm met windstoten tot 50 km/u terwijl we ons een weg baanden over de bergen. Het was een ware kwelling. De gierende wind rukte hoeden en zonnebrillen van ons af. Maar we hadden de tijd van ons leven.

Einde van de dag. We hadden onze moed met verve bewezen. Schijnbaar voldaan, grijnsde de zon en zakte achter de zoutvlakten. We konden het niet laten om te lachen. Een leven vol herinneringen – en een wereld aan omstandigheden – in vijftien uur tijd. We gaan lekker slapen.