Przejdź do treści. (Wciśnij Enter)

Przedłużyliśmy okres dokonywania zwrotów do 60 dni. Dowiedz się więcej

Earl Jenkins

Raising Toxteth

W Toxteth, niegdyś sprawiającej największe problemy dzielnicy Liverpoolu, nowe pokolenie młodych piłkarzy, przy wsparciu lokalnej legendy, pracuje na lepsze życie lokalnej społeczności nie tylko na boisku.

Przejdź się ulicami Lodge Lane albo Granby Street w towarzystwie Earla Jenkinsa, a będą was zaczepiać na każdym kroku. „Tak jest, Earl” – mówią z uśmiechem młodzi i starsi mieszkańcy, potwierdzając w ten sposób niesamowity efekt, jaki Earl i jego inicjatywy wywarły na cały region. Jeśli wpadniesz na któregoś z byłych lub aktualnych zawodników Earla, ten opowie Ci, że to najlepszy bramkarz, środkowy albo napastnik, jakiego widział.

W ciągu dwudziestu ostatnich lat Earl całkowicie poświęcił się społeczności Toxteth. Jest prezesem najbardziej różnorodnego klubu piłki amatorskiej Kingsley United, mentorem w Calderstones School i wychowawcą młodzieży w Unity Youth Centre i Granby Toxteth Youth Forum.

Prowadzony przez niego klub piłkarski stanowi modelowy przykład miejsca, które pomaga dzieciom z lokalnej społeczności poprawić swój byt poprzez sport.

Dlatego właśnie historia Earla jest taka ciekawa i ważna. To wcale nie jest historia o nim.

Earl Jenkins

Opoka społeczności

Dzięki ciężkiej pracy Earla powstała zwarta społeczność, a region, który od dekad sprawiał problemy, nagle ma szansę na odmianę. Co ciekawe, wszystko zaczęło się od piłki nożnej, która nawet nie jest jego pierwszą miłością.

„Piłka nożna nie bardzo mnie interesowała” – śmieje się Earl i dodaje – „Zajmowałem się nią tylko ze względu na dzieciaki. Wszystko zaczęło się w momencie, gdy zaangażowałem się w działalność lokalnego klubu Stanley House założonego przez byłego zawodnika Liverpoolu Howarda Gayle'a. Wkrótce potem organizowałem Granby Toxteth Youth Forum, a Tiber FC, bo tak nazywał się klub w tamtym czasie, i ja potrzebowaliśmy miejsca pod dachem do trenowania z dzieciakami zimą. Tak zaczęła się moja przygoda z Unity Youth Centre”.

„Parę tygodni wcześniej mieli incydent z bronią i w ogóle nie wiedzieli, czy nie zamkną centrum, ale powiedzieli mi, że kompletują zarząd, a ja zgodziłem się wejść w jego skład. Potem zostałem prezesem Unity”.

W tym momencie Earl znalazł się na drodze, która wymagała poświęcania ogromnych ilości czasu na wspieranie społeczności. Mimo że miał własną dużą rodzinę, zawsze czuł się w obowiązku zadbać także o innych w swoim otoczeniu. Choć jego kariera potoczyła się w niespodziewany sposób, Earl zawsze był gotów działać w sytuacjach, kiedy inni nie byli na to gotowi.

Earl Jenkins

Więcej niż klub

W ten sposób Earl i Kingsley United stali się centralnym elementem kultury piłkarskiej i młodzieżowej w Toxteth. Earl jest dumnym liverpoolczykiem o silnym charakterze. „Nie” to za mało. „Nigdy” nie wchodzi w grę.

Earlowi udało się stworzyć więź opartą na wzajemnym szacunku z młodzieżą w Liverpool 8. „Klub jest dla mnie jak rodzina” — wyjaśnia Aws Furghani, którego Earl zna od czasu, kiedy miał siedem lat. „Każdy chce czuć się ważny i to właśnie mi się najbardziej w tym wszystkim podoba. W Kingsley nauczyłem się samodzielności i gotowości niesienia pomocy innym”.

Aws jest uosobieniem tolerancji dla różnorodności i postępowego nastawienia wyznawanych w Kingsley i Toxteth. Choć przybył tu w 2012 r. z rodziną jako obcy z Libii, znalazł tu klub piłkarski i nowy dom.

Earl Jenkins

Głosy przyszłości

Przygotowywanie tych młodych ludzi do osiągania sukcesów w przyszłości jest bardzo satysfakcjonujące. Earl wraz ze swoim zespołem uczy dzieciaki rzeczy, których nie dowiedzą się nigdzie indziej. Dzięki ich niewidocznej pracy cała społeczność zmienia się na lepsze.

„Za pomocą piłki nożnej nawiązujemy kontakt z młodymi ludźmi. Wracają do nas nie dlatego, że się im każe, tylko dlatego, że chcą. Ustalamy normy, dzięki którym trzymamy ich z dala od niefortunnych zachowań, takich jak drobne przestępstwa”.

Klub wychował kilku dobrych zawodników, ale poza tym wyszło z niego sporo nauczycieli, lekarzy i architektów. To stanowi dla Earla dowód, że jego wysiłki nie idą na marne i że udaje mu się skierować młodzież na właściwe tory.

„Takie kluby jak nasz i centra młodzieżowe jak Unity oraz inne wspaniałe zespoły i inicjatywy poprawiły jakość życia w regionie. Teraz jednak czas, aby nowe pokolenie przejęło pałeczkę i zabrało głos”.

„Te dzieciaki są sto razy inteligentniejsze, energiczniejsze i błyskotliwsze niż ja byłem w ich wieku. Naprawdę uważam, że to pokolenie ma wielką przyszłość. Tylko nie ma co kazać im przychodzić wcześniej, aby pomogli w rozstawianiu bramek. Nie garną się do tego”.

Działalność Earla można krótko podsumować jako zachęcanie młodych ludzi do gry w piłkę nożną. Ale tak naprawdę jego rola jest znacznie większa. Za pomocą sportu kieruje młodą i niepokorną energię na właściwe tory, a przy okazji uczy zarządzania czasem, odpowiedzialności za siebie i otoczenie oraz szacunku do kolegów z drużyny.

Proste zasady sportowe stanowią kompas moralny dla młodzieży z Toxteth i dają jej nadzieję na świetlaną przyszłość.