story

Mam na imię Olaolu. Ludzie nazywają mnie Slawn. Formalnie jestem artystą.

Nie dostrzegam granicy między sztuką piękną a kulturą uliczną. Uważam, że idą one w parze. Ludzie mówią, że sztuka uliczna nie może być sztuką piękną.

Z technicznego punktu widzenia niekoniecznie jest to błędne stwierdzenie.

Uważam jednak, że to dziwne podejście, bo sztuka uliczna może się przekształcić w sztukę piękną. A sztuka piękna w sztukę uliczną.

Chcę, żeby moje prace wywoływały skrajne reakcje.

Chcę, żeby były ekstremalnie znienawidzone albo ekstremalnie uwielbiane.

Uważam, że kiedy prace są tak postrzegane, nie wiąże się to z żadnym ryzykiem.

Jeśli więc ktoś tu wejdzie i powie: „O matko, jakie to brzydkie”, będę zachwycony.

A jeśli wejdzie tu i powie: „To niesamowite”, sprawi mi taką samą radość.

Zasadniczo zawsze chcę popełniać błędy, żeby się uczyć i coraz bardziej rozwijać swój styl.

Nike zaprosiło mnie do Portland, żebym zaprojektował ten model,

bo powiedziałem, że chcę, żeby te buty były zrobione z płótna.

Oczywiście ze względu na to, że maluję na płótnie.

Dostałem próbkę i wykonałem na niej rysunek.

Uznałem, że mogłoby być fajne, gdyby ten model tak wyglądał.

I właśnie tak się stało.

Wyobraź sobie, że bierzesz jedno z tych płócien, przykładasz wykrój buta, wycinasz go, a potem szyjesz but.

Wizjonerstwem cechują się osoby, które nie boją się ryzyka i tak mocno wierzą w swoje pomysły lub ideologię, że nie narzucają ich innym, lecz po prostu je im przekazują.

Jeśli im się to nie podoba, to po prostu im się nie podoba. A jeśli im się podoba, to im się podoba. Przynajmniej ryzyko zostało podjęte. Tylko to się liczy.

W moim życiu nie ma czegoś takiego jak „co by było, gdyby”. Ja nie gdybam. Ja po prostu to robię.

Visionaries

SLAWN W SAATCHI YATES