story

Visionaries: Ο SLAWN ΣΤΟ SAATCHI YATES

Με λένε Olaolu. Ο κόσμος με φωνάζει Slawn. Είμαι καλλιτέχνης, βασικά.

Δεν βλέπω καμία διαχωριστική γραμμή μεταξύ της τέχνης και της street κουλτούρας. Θεωρώ ότι είναι αλληλένδετα. Ο κόσμος θα πει πως η street art δεν μπορεί να είναι τέχνη,

που δεν είναι λάθος, τυπικά.

Αλλά θεωρώ πως είναι παράξενο να το λέει κανείς, γιατί η street art μπορεί να εξελιχθεί σε τέχνη. Και η τέχνη μπορεί να εξελιχθεί σε street art.

Θέλω να πολώνω τον κόσμο με τη δουλειά μου.

Θέλω είτε να τη μισούν υπερβολικά είτε να τη λατρεύουν υπερβολικά.

Και πιστεύω πως όταν η δουλειά σου είναι στη μέση από αυτό, αυτή είναι η ζώνη χωρίς ρίσκο για μένα.

Οπότε, αν κάποιος έρθει και πει "Αυτό είναι φρικτό", μου αρέσει.

Και να έρθει κάποιος και πει "Αυτό είναι εκπληκτικό", μου αρέσει και αυτό.

Πάντα θέλω να κάνω λάθη ώστε να μαθαίνω και να αναπτύσσω το στιλ μου ολοένα και περισσότερο, ουσιαστικά.

Η Nike με έφερε στο Πόρτλαντ για να σχεδιάσω αυτό το παπούτσι.

Επειδή τους είπα ότι θέλω το παπούτσι να είναι από καραβόπανο.

Επειδή ο καμβάς στον οποίο ζωγραφίζω είναι καραβόπανο, προφανώς.

Μου έφεραν το δείγμα, και εγώ ζωγράφισα επάνω του.

Και είπα, θα ήταν τέλειο αν το κάναμε αυτό.

Και έτσι καταλήξαμε με αυτά.

Οπότε, φανταστείτε να παίρναμε έναν από αυτούς τους καμβάδες και να βγάζαμε το πατρόν του παπουτσιού, να το κόβαμε και έπειτα να φτιάχναμε το παπούτσι.

Για μένα, ένας οραματιστής είναι κάποιος που παίρνει ρίσκα και πιστεύει τόσο πολύ στις ιδέες ή στην ιδεολογία του, που δεν τις επιβάλλει στους άλλους, αλλά τις μεταδίδει σε αυτούς.

Και αν τις μισήσουν, έχει καλώς. Και αν τις αγαπήσουν, πάλι έχει καλώς. Τουλάχιστον το έκανες. Αυτό έχει σημασία.

Δεν υπάρχει "τι θα γινόταν αν" στην περίπτωσή μου. Δεν με απασχολεί το "τι θα γινόταν αν". Απλώς το κάνω.