story

Ik ben Olaolu. Ze noemen met Slawn. Ik ben een artiest, technisch gezien.

Ik zie geen verschil tussen kunst en straatcultuur. Ze gaan hand in hand. Mensen zeggen: "Straatkunst kan geen edele kunst zijn".

Technisch gezien klopt dat misschien.

Maar ik vind dat raar om te zeggen, omdat straatkunst zich tot edele kunst kan ontwikkelen. Kunst kan zich ontwikkelen tot straatkunst.

Ik wil dat mijn werk een sterke reactie oproept.

Ik wil dat mensen er een hekel aan hebben of het geweldig vinden.

Als je werk daar middenin zit, dan neem je geen risico.

Als mensen hier komen en iets vreselijk vinden, dan vind ik dat te gek.

Als mensen hier komen en iets fantastisch vinden, vind ik dat ook te gek.

Ik wil altijd fouten maken, zodat ik ervan kan leren en mijn stijl verder kan ontwikkelen.

Nike haalde me naar Portland om deze schoen te ontwerpen.

Ik had ze verteld dat ik wilde dat de schoen van canvas zou zijn.

Want ik verf natuurlijk op canvas.

Ze gaven me een proefschoen en ik tekende erop.

Toen dacht ik: het zou gaaf zijn als we dat deden.

Zo kwamen we hierop uit.

Stel je voor dat je naar een van deze doeken kijkt, het schoenpatroon erbij pakt, het uitsnijdt en dan de schoen maakt.

Een visionair is voor mij iemand die risico's neemt en zo sterk in zijn ideeën gelooft, dat je ze niet bij mensen opdringt maar ze naar ze uitstraalt.

Als ze het haten, haten ze het. Als ze ervan houden, houden ze ervan. Je hebt het tenminste gedaan. Daar draait het om.

Voor mij bestaat er geen "wat als". Ik doe niet aan "wat als". Ik doe het gewoon.

Visionaries

SLAWN AT SAATCHI YATES